جایی برای تنهایی

گاهی اوقات هم یادم می رود که کسانی را از یاد برده ام. از یاد برده ام که چه قدر تنها با خودشان در کنار من حرف زندن و من نشنیدم….

یادم می رود که حتما کسی نباید از دست داده باشد، درد جسم داشته باشد تا من به یادش بیفتم.

چه دردناک که وقتی روی لبه ایستاد، وقتی خواست که سقوط کند دستم به سویش دراز می شود.

و چه دردناک که توانم آنقدر نیست که او را در آغوش بگیرم  تا با هم سقوط نکنیم

.

جمعه-برای ع و م و همه بچه ها

خیلی دور بودم از آدم ها

همیشه فکر می کردم پشت صفحه مونیتور که آدم ها را می بینم

اما آدم ها کنار من بودند

و به سادگی برایم دست تکان می دادند

وقتی می رم دانشگاه حس های متناقضی دارم. از طرفی حسرت می خورم به خنده های بی دلیل بچه ها از طرف دیگه یاد دلهره های امتحان و تمرین و … می افتم

اما در کل هر وقت می رم دانشگاه دلم میگیره.

دوست دارم همیشه دانشجو باشم. شاید دلیل اینکه دیر رفتم دنبال فارغ التحصیلیم هم همین باشه که دوست دارم هنوز کارت دانشجویی مو داشته باشم.

نمی دونم دلیل این همه سکوت بی وقفه چیه؟

دارم جدی به خودم شک می کنم.انگار که لال شده باشم