جایی برای تنهایی

وقتی میخوام پست بزنم.فکر می کنم.تایپ می کنم

بعد…. پاک می کنم و دوباره می نویسم. در نهایت درفت می کنم و می زارم برای وقتی  که موقعش باشه.

باز هم حرف هام می مونن یک گوشه هارد .خاک می خورن و من  یادم میره که حرف هام رو نزدم

نفهمیدم چرا هیچ وقت درست حسابی دل به دریا نزدم و پستی رو بی هیچ نگرانی منتشر نکردم

عادت بدیه

اینایی که تا یه سرویس جدید میاد و مدلشم دعوت نامه ایه،تا عضوش میشن هی پزشو می دن. صادقانه می خوام از وسط نصفشون کنم.خب حالا یه دقه وایسید آزاد شه بعد تو وبلاگاتون ازش بنویسید.شاید یه مستحقی باشه که هنوز نمی تونه استفاده کنه و دلش بخواد

بعضی وقتا که خیلی اعصابم خورده راک و متعلقاتش خیلی آرومم می کنه.  عجیبه